Nadat haar ouders overleden, besloot Samira Elmahi (46) dat hun verhaal niet verloren mocht gaan. Ze schreef het boek Is jouw vader een Marokkaan? over de liefde tussen haar Marokkaanse vader en Nederlandse moeder en over het bouwen van bruggen tussen culturele verschillen. – DOOR: JANET DE VOS
Mijn vader Ahmed – Ollie – was een van de eerste generatie gastarbeiders in Nederland. Hij werkte in de Eminent orgelfabriek in Bodegraven, waar hij mijn moeder Janna ontmoette. Ze trouwden en kregen twee dochters: mijn zus Laila en ik. We hadden een goede, mooie en makkelijke jeugd, doordrenkt van liefde en zorg.
Ik was er nooit mee bezig dat mijn vader Marokkaans was en mijn zus en ik kregen een Nederlandse opvoeding. Pas op de middelbare school merkte ik dat mensen dat soms bijzonder vonden. Toen kreeg ik voor het eerst de vraag: ‘Is jouw vader een Marokkaan?’ en die vraag krijg ik nog steeds.
Na het overlijden van mijn ouders besloot ik een boek te schrijven, met die vraag als titel. Ik voelde de noodzaak om het leven van mijn ouders en onze gezamenlijke geschiedenis vast te leggen en te laten zien wat voor rijkdom er ontstaat als culturen elkaar vinden. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn, zolang je maar respectvol met elkaar omgaat.
Het boek is gebaseerd op gesprekken die ik in de laatste maanden van mijn moeder met haar heb gevoerd. Tijdens haar laatste weken zijn mijn zus en ik bij haar in huis geweest en hebben we haar verzorgd. Hoewel we wisten dat ze zou overlijden, was het een fijne tijd waarin we veel hebben gehuild en gelachen. Mijn moeder omarmde onze verzorging tijdens haar ziek zijn. Bij mijn vader, die drie jaar voor haar overleed, was dat heel anders.
Hij is zeven jaar ziek geweest en had, net als mijn moeder, kanker. Hij vond het juist heel moeilijk om ziek te zijn, hij was iemand die wilde zorgen in plaats van verzorgd te worden. Een paar uur voor zijn dood was hij nog de voordeur aan het schilderen. Door mijn boek heb ik mijn vader beter leren kennen. Door in zijn huid te kruipen en me te verdiepen in de geschiedenis, zijn naturalisatie en de islam begreep ik bijvoorbeeld waarom hij nooit meer terug naar Marokko wilde of durfde.
Mijn boek is overigens geen politiek statement en ik wil geen religie verheerlijken of afbranden. Ik wil laten zien hoe mooi het is als mensen kijken naar wat hen verbindt in plaats van verdeelt. Mensen zijn vaak geneigd naar de verschillen te kijken, terwijl er zo veel overeenkomsten zijn.
Voor mij is het schrijven van het boek ook heel helend geweest. Ik heb mijn ogen uit mijn kop gejankt tijdens het schrijven, bijvoorbeeld tijdens de sterfscènes die ik vrij expliciet heb beschreven. Toch merkte ik dat ik door het schrijven een soort rust heb gekregen.
Ik mis hen met elke vezel en ik mis hun onvoorwaardelijke liefde. Na het overlijden van onze ouders zijn mijn zus en ik naar het geboortehuis van mijn vader in Marokko gegaan en zijn we heel warm ontvangen door zijn familie. Het was een toffe en intense reis waarin we prachtige herinneringen hebben gemaakt. Het is verdrietig dat we die reis nooit met onze ouders hebben gemaakt en dat dat niet meer kan.
Ik denk dat mijn ouders trots zouden zijn op mijn boek. Mijn zus draagt nu hun trots, net als mijn dochters Nomi (20) en Nine (17). Voor mijzelf is dit boek een meisjesdroom die uitkomt.
Na de middelbare school koos ik voor een verpleegopleiding en ik werk al 25 jaar in de zorgsector. Het verzorgende zit heel erg in mij: ik was vroeger altijd met poppen bezig en legde zelfs Lego-blokjes onder een dekentje. Maar ook schrijven is al mijn hele leven mijn passie. Ik schreef vroeger verhalen, dagboekjes en een tijdlang columns voor een multicultipagina in het AD.
Het lijkt me daarom mooi om nog een boek te schrijven, ook binnen het thema cultuur en religie. Hoewel ik zelf niet geloof, vind ik religies heel interessant. Mijn ouders, en zeker mijn moeder, waren daarin heel vooruitstrevend. Zij moedigden me aan om me te verdiepen in allerlei geloven. Ik las daarom veel en bezocht open dagen van moskeeën en kerken en mijn vader bracht me naar de VakantieBijbelKlup. Ik verwacht dat ik op een dag wakker word en denk: dát wordt mijn nieuwe boek.
Voor nu richt ik me eerst op Is jouw vader een Marokkaan? en de promotie daarvan. Ik sta bijvoorbeeld op 14 maart op de Boekenmarkt in Gouda, signeer op zaterdag 21 maart bij de Readshop Karssen in Bodegraven en ben op 3 april bij een schrijversmiddag in de bibliotheek in die plaats.
Ik hoop natuurlijk dat zo veel mogelijk mensen mijn boek zullen lezen, zodat het verhaal van mijn ouders wordt doorgegeven en mensen in een tijd van verdeeldheid en polarisatie zien hoe rijk het is als twee werelden elkaar vinden.
Paspoort
Naam: Samira Elmahi Leeftijd: 46 Woonplaats: Koudekerk a/d Rijn Wat doe je overdag: beleidsmedewerker bij WMO Maatwerk (Ipse de Bruggen) Bijzonderheid: Samira schreef de autobiografische roman Is jouw vader een Marokkaan?
Bron: Algemeen Dagblad (AD), editie Groene Hart
Tekst: Janet de Vos-Schoonderwoerd
Fotografie: Merel Klijzing
Publicatiedatum: 10 maart 2026