Niet ieder kind maakt dezelfde fases door. Al zijn veel fases een bron van herkenning. Sommigen zijn zo vluchtig dat je ze vergeet totdat je er ineens weer op gewezen wordt door een artikel of iets onbenulligs als een reclame van flesvoeding.

Ik herinnerde me vanavond opeens dat Nomi vervelde, de eerste weken van haar leventje. Alsof ze haar baarmoederhuidje afwierp om daar een sterkere en stralendere huid voor terug te krijgen. Ik was helemaal vergeten hoe normaal het vervellen van een pasgeboren baby is. Het staat ook niet in de boekjes vermeld, want die pasgeborene is natuurlijk helemaal perfect. En zucht. Dat was ze ook.

Helemaal perfect.

De nee-fase en de waarom-fase zorgen altijd voor een bron aan herkenning. Ook daar heb ik uiteraard over geblogd. Hoewel alle fases iets leuks hebben, die woedeaanvallen-fase mag kort duren.

Het was gisteren trouwens, dat Nomi vervelde. Dat ik de hele dag met haar op de bank zat en aan haar hoofdje rook. Dat ik iedere vier uur 300CC flesvoeding voor haar maakte en ze daar op teerde.

De werkelijkheid vertelt iets anders. De werkelijkheid is namelijk dat ze zes is (en hoewel het nog een half jaar duurt vindt zij dat ze ´bijna zeven´ is).

Nomi gaat tegenwoordig na het avondeten nog naar buiten met haar girlies en komt soms te laat thuis omdat ze nog even wat moest doen.

En dan vond ik het eerst nog prima dat Nomi wat groter werd want ik had altijd nog mijn lieve kleine Nine om te pamperen. Maar lieve kleine Nine zet vandaag de dag zelf een Cd’tje aan en danst het liefst de hele dag op Alexis Jordan met Happiness.

En het is zo fijn dat ze groter worden. Sterker. Gezond. Dapper en blij.
Maar, wanneer houdt het op? Dat opgroeien?