Om even met de deur in huis te vallen….
Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.
Maar waar tikt mijn klokje?

Ik voel me ontheemd. Nou ja, niet altijd. Laten we het op een petit crise d’identité houden:
Waar is mijn thuis?

Is dat op de boerderij waar ik samen met mijn meiden een bovenwoning huur? Is het bij mijn ouders waar ik twintig jaar woonde? Ben ik thuis als ik in de armen van mijn geliefde lig of kom ik dan van een koude kermis thuis?

Hoewel het niet altijd lukt; ik probeer het gevoel van thuis voelen wel te vangen, waar dan ook. Maar ik kan het niet altijd thuisbrengen.
Je bent het wellicht met mij eens dat in deze wereld, waar de globalisering voortwoekert, alle plekken eigenlijk hetzelfde zijn. Overal hebben we Wifi en kunnen we inloggen met onze laptop of smartphone. Met onze iPod luisteren we overal naar onze favoriete muziek. Dus feitelijk gezien doen we overal of we thuis zijn.

Of moet ik het in een andere hoek zoeken? Gevoelsdingetje? Want ja, wanneer ik begrepen word voel ik mij fijn. En als ik mij fijn voel, dan is het goed. En als het goed is, ben ik van alle markten thuis.

Ik leef mijn leven de laatste tijd als een nomade. Wel een vooruitstrevende nomade hoor, want eigenlijk hebben nomaden geen roze toilettas met zwarte stippen. En ik wel.
En hoewel ik heel wat in huis heb, de vraag –waar is mijn thuis- heb ik (nog) niet echt voor mezelf beantwoord in dit blog:

Maar joh: ik heb in ieder geval iets om over naar huis te schrijven.