Wat is de WMO?

Wat is de WMO?

De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) is een wet in het kader van hulp en ondersteuning. Het doel van de wet is om burgers te helpen, zodat zij zo lang mogelijk zelfstandig thuis kunnen blijven wonen en deel kunnen nemen aan de maatschappij. Gemeenten zijn verantwoordelijk voor uitvoering van de Wmo.

De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo), Wet langdurige zorg (WLZ), de Zorgverzekeringswet (ZVW) en de Jeugdwet vormen samen de basis van het Nederlandse zorgstelsel.

De Wmo is bedoeld voor iedereen die thuis ondersteuning nodig heeft, zodat ze zelfredzaam blijven. De Wmo is er ook voor mensen die hulp nodig hebben om mee te doen (te participeren) in de samenleving.

Heb je hulp nodig bij het aanvragen van hulp via de Wmo? Dan kun je via je eigen gemeente een onafhankelijke cliëntondersteuner inschakelen. Deze persoon helpt  je gratis met informatie en geeft advies bij het regelen van hulp en ondersteuning. Kortom, de cliëntondersteuner komt op voor je rechten en kan je helpen bij het voorbereiden van het gesprek met de gemeente.

De wet van Murphy

Ken je dat?

Je gaat in de andere rij staan om op te schieten en de rij die je net verliet gaat opeens sneller;
Als er in een periode van een paar maanden maar enkele feestjes zijn vallen ze opeens op dezelfde avond;
Degene die snurkt, valt het eerst in slaap;
Als je de radio aanzet, hoor je de laatste noten van je favoriete nummer;
Machines die kapot zijn, werken perfect als de monteur komt: “Hij deed ´t écht niet!”;
Als je iets weggooit heb je het prompt de week erna nodig;
In welke richting je ook fietst: tegenwind!;
Als je eindelijk op vakantie bent, word je ziek (of je krijgt een koortslip);
Je kinderen morsen nooit op een vuile vloer;
Borden met een barst erin breken nooit;
Een garantie van zestig dagen houdt in dat het op dag eenenzestig kapot gaat;
Succes is altijd in de prive-sfeer, en falen in het volle licht van de schijnwerpers;
Je zult altijd precies dat bestand nodig hebben dat je niet hebt opgeslagen;
Kiespijn begint op zaterdagavond;
Puistjes verschijnen steevast een uur voor je afspraak;
Een computers doen wat je ze opdraagt, niet wat jij wilt;
Hoe meer jeuk je hebt, hoe moeilijker de plek te bereiken is…

De Wet van Murphy…

Het is een rare zomer, een zomer die ergens is als alle andere zomers maar die toch zo anders is en nog steeds wordt. Niet dat het zo rampzalig is wat er allemaal gebeurt maar alle kleine dingen bij elkaar lijken opeens veel groter dan nodig.
Waar altijd het kwartje de goede kant opviel, is dat nu gewoon even niet. Zelfs het schrijven van blogs is iets wat even niet vanzelf gaat.

Waarom gebeurt dat, waarom zulke tijden? Grote levensvragen maar ook gewoon apparaten die het begeven, computers die niet werken, stroom die steeds uitvalt, en mijn hardloopschoenen die ik steeds vaker niet kan vinden. (hoewel dat laatste natuurlijk de ultieme smoes in dit verhaal is).

Het is allemaal net zo onbegrijpelijk als waar. Ik stelde mezelf vandaag de vraag: is dit nu toch die wet van Murphy?
Maar toen ik met het bovenstaande lijstje bezig was kwam ik in ieder geval tot een antwoord.

Niet de wet van Murphy.
De Wet van Murphy luidt eigenlijk: “Als er meer dan één manier is om een taak te doen en één van die manieren zal in een ramp resulteren, dan zal iemand het zo doen”. En dan weet ik niet of ik blij moet zijn dat ik lees dat de Wet van Murphy niet met de Wet van Bedrog – “Als iets mis kan gaan, dan gaat het mis”- moet worden verward.

Mensen zeggen dat ik moet loslaten. (Lekker makkelijk trouwens) maar ik lees:
Als je loslaat heb je twee handen vrij..!