Herinneringen bewaren

Er zijn veel mensen die op het randje van een depressie balanceren op het moment dat ze afstand moeten doen van spullen. Ik begrijp dat niet. Als ik iets niet meer gebruik gooi ik het zonder pardon weg. Hup! Weg ermee. Niks emotioneel gebazel over een shirtje dat ik aanhad tijdens mijn eerste tongzoen.

Nee, het verzamelen van allerhande ellende is aan mij niet besteed.
Bij iedere verhuizing had ik een potje met melktanden in mijn hand dat mijn moeder zorgvuldig voor me bewaarde. Emotie? Welnee. Geen trip down memoryHerinnlane bij het zien van mijn melktanden. Ik vind het eerder onsmakelijk.

Voor mijn meisjes heb ik twee kisten voor melktandjes, rompertjes, knutsels, tekeningen en ondergehuilde beertjes met opgedroogd snot. En als ze dan het huis uit gaan krijgen ze die nostalgische troep meteen mee.
Ook tekeningen gooi ik weg. Iedere tekening krijgt een eerlijke beoordeling en daarna gaan ze -een exclusief exemplaar daar gelaten-, zonder emotie de prullenbak in.

Siebert is ook zo´n verhaal. Siebert was mijn witte zeehond. Siebert heeft me door veel ellende heen geholpen door altijd mijn snot en tranen te accepteren. Maar Siebert kwam nooit eens met een goeie tip en daarnaast veeg ik mijn snot en tranen nu liever af aan een man.

Dus nee, herinneringen hoeven van mij niet bewaard. Althans, niet tastbaar. Ik bewaar ze in mijn hoofd. Daar waar ik er altijd bij kan, als ik het wil.
En dan liggen ze ook nooit in de weg.

Sokken, het mysterie

Gezien het feit dat wij twee voeten hebben, kopen wij onze sokken in paren. Vervolgens dragen we aan iedere voet een sok. Ze gaan samen in de wasmand, wasmachine en ze worden samen gedroogd en gebundeld in het sokkenmandje gelegd.

Althans. Bij sommige mensen.
Bij mij werkt dat dus niet zo. Bij mij verdwijnen sokken. Spoorloos. Onvindbaar en waar dat precies misgaat? Tjsa, dat is dus dat mysterie.

Want, wat blijkt: de kwijtgeraakte sokken liggen niet in de wasmand, niet achter de wasmachine, niet in het sokkenmandje, noch onder een kast.

We moeten hier niet te makkelijk over denken. Het levert lastige vraagstukken op. Ze laten zich gewoon niet vinden, die sokken. Er zijn nog wel eens momenten dat ik mijn best wil doen voor de eenzame sok, om zijn sokkenmaatje te vinden. Dan komt er een periode aan dat ik een stapeltje met eenzame sokken laat liggen. Want, je zou denken dan komt er bij de volgende wasbeurt vanzelf een stapeltje sokkenmaatjes tevoorschijn. Maar dat gebeurt nooit. En dan gooi ik de eenzame rakkers maar weer in het sokkenmandje. Het is een terugkerend probleem. Een probleem uit luxe, dat wel, maar daarom niet minder onoplosbaar.

Maar als je je verplaatst, in het gevoel van de eenzame sok, dan is hij er veel blijer mee als hij gedragen word. Echt hoor, leer mij eenzame sokken kennen!
Eenzame sokken eindigen op een hoopje, in de hoek van het sokkenmandje. Te wachten, tot een andere, -er wel een beetje op lijkende, maar ook eenzame- sok het begeeft, zodat ze opnieuw samengesteld toch nog aan een tweede leven kunnen beginnen.

Dus nee, ik kan het mysterie niet oplossen. Het is gewoon allemaal niet zo simpel als het lijkt. Voor mensen zoals wij. Leuke quote kwam ik laatst tegen op internet: `life is too short to wear matching socks´. Laten we ons daar maar aan vasthouden.

Dan hoeven we ons nooit meer te schamen voor onze not matching feet.

Wij houden van oranje

Wij Nederlanders, wij zijn een nuchter volk. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg; dat werk. Massahysterie is ons vreemd.

Wij zijn zo´n nuchter volkje: wij gaan écht niet met driekwart van de Nederlanders (11,2 miljoen) een troonswisseling van 5 miljoen euro volgen met oranje tompoezen op tafel.

Wij lopen niet massaal in oranje, wij hangen geen vlag uit op de verjaardagen van leden van het koningshuis. Wij kopen geen Kroningstaarten, Kroningsburgers, Koningsblend koffie, Koningssoesjes, Koningsbollen, Koningssoep, Koningsdonuts, Oranje hagel, Oranje vla, Oranje raketten, Kroningstoetjes, Kroningslimonade, Koningstulpen, Koningsrozen, Koningsservetten, Oranje Boven pudding, Oranje zoenen, Oranje koeken, Koningskronen, Oranje boa’s, Oranje confettiwerpers, Koningswafels, Oranje plaknagels, Oranje plakwimpers, Vorstelijk Voorgegaarde Gehaktballetjes of Maxima tuinkabouters. Nee, doe maar gewoon, dan doen we al gek genoeg.

Niets is minder waar natuurlijk. Het Oranje wij heeft namelijk een ongekende massaliteit. Dit ‘wij’ is ondanks de wat meer moderne inkleding, een oud, traditioneel gebeuren. Het komt voort uit de ervaring dat mensen met elkaar verbonden willen worden.

Maar dat chauvinisme van ons, staat volgens mij garant voor cultuurbehoud. En er is natuurlijk helemaal niks mis mee als je trots bent op je cultuur, je taal, je land en dat ook uit wilt dragen.
Luidruchtig? Wij? Welnee, we zijn levensgenieters! Losbandig? Noem het vooruitstrevend. En direct, wij?! Joviaal zul je bedoelen! En dan onze haute cuisine. Wat wij Nederlanders allemaal niet kunnen met een aardappel! Andijviestamppot, wortelstamppot, spinaziestamppot. Preistamppot, erwtenstamppot en slastamppot. Daar kunnen ze over heel de wereld nog wat van leren.

Wij hebben molens, grachten, fietsen, Vincent van Gogh, Wiet, het homohuwelijk en de euthanasiewet. Maar ook hebben wij de Toppers in concert, sjoelen. Koektrommels, frikadellen, klaverjassen, swaffelen is een woord en hoewel we gierig en ongastvrij zijn: wij Hollanders hebben potverdorie wel een stuk zee drooggelegd!

En nuchter of niet: Wij Nederlanders hebben gisteren bewezen niet zozeer verdeeld te zijn in monarchisten en republikeinen, maar vooral aanhangers van Oranje te zijn.

Netwerken is investeren

Netwerkborrel:
Mooie locatie. Een leuke groep mensen. Ondernemers. Een bouwkundige, een verzorgende, een fotograaf, een personal trainer en een investeerder. Tijdens de MPN borrel kwamen ook gisteren weer zeer verschillende ondernemers bij elkaar.

Pascal Kramer heeft om te netwerken, volgens mij, de meest perfecte openingszin die je maar kunt bedenken:

“Ik ben investeerder”.

Zijn openingszin zorgde ervoor dat ogen verder open gingen. Jasjes werden rechtgetrokken. Vrouwen deden hun schouders iets rechter. Mannen zag ik soms slikken.

Kortom: fully attention!

Volgens Wikipedia is een elevator pitch:  “een presentatiewijze van een idee voor product, service of project, van 30 seconden tot 2 minuten”. Dat is de tijd die een lift nodig heeft om van de onderste naar de bovenste verdieping te gaan.  Die term werd in eerste instantie gebruikt voor ondernemers die een idee proberen op te werpen om financiering los te krijgen. Tegenwoordig wordt de term veel gebruikt voor het netwerken, waarbij het gaat om snel duidelijk te maken wat je voor anderen kunt betekenen.

En waar Pascal gelooft- en dus investeert in ondernemers die een idee hebben; Wij geloven- en investeren al onze tijd in contacten. In ons groeiende netwerk.
In MPN. En het werkt! Investeren werkt: Netwerken werkt!
www.meerpuurnetwerken.nl

It giet oan!

De schaatsen blijven in het vet, strooizout kan in de opslag voor volgend jaar, ontluikende sneeuwklokjes en narcissen en de vogels fluiten alsof het al bijna mei is.

Afgelopen weekend maakten de wolken plaats voor een strakblauw, heldere lucht. Ja mensen, de lente is in aantocht. De dagen waarbij we met samengeknepen ogen door de felle zon naar buiten gaan, ze komen er aan.

Alsof de wereld ontwaakt.
Maart roert echt zijn staart!

Nu nog hopen dat april niet doet wat hij wil, maar het afgelopen weekend stemt mij alvast positief. Ik genoot met volle teugen van mijn cappuccino, in de hartverwarmende lentezon die ik in een klein streepje, in het hoekje van mijn balkon precies op kon vangen.

De zon heeft zich van zijn beste kant laten zien. En daarmee lijkt de weg vrij voor de lente die staat te trappelen om zich over het hele land te verspreiden.

Maar mijn moeder zegt: “Ja meid, groeit in februari het gras, met Pasen een dikke jas”. 
Nu slaat mijn moeder wat betreft het weer de plank niet vaak mis dus oké oké, ik juich nog niet te vroeg.

Want voor je ´t weet moet de witte wijn terug in de koelkast en zitten we weer massaal met glühwein in ons hand It giet oan! te schreeuwen.

Echoboomer

Ik vier mijn coming of age: 35 word ik deze week.

In de periode voorafgaand aan mijn vijfendertigste verjaardag, zoals ieder jaar een blog. Want natuurlijk gaat mijn leven veranderen, net zoals mijn eenendertigste, tweeëndertigste en drieëndertigste verjaardag mijn leven hebben veranderd.

Linda de Mol vulde een heel boek met vrouwen die net als zij 50 jaar werden. Dat is voor ons 35-jarigen (nog) niet nodig, maar ik beloof jullie dat tegen de tijd dat ik 50 word, ik een boek uitgeef en dat mijn mede 50-jarigen ook hun verhaal mogen vertellen over hun taille (die we niet meer hebben) en dan schreeuwen we dat we nog altijd naar seks snakken (laten we ´t hopen).

Nooit geweten trouwens, maar ik ben een echoboomer. Als kind van een babyboomer ben ik van generatie Y. Ook wel de Pragmatische Generatie genoemd. Geboren in 1980 groeide ik op in het informatietijdperk.

Er is veel negativiteit over generatie Y (Grenzeloze Generatie, Generatie Einstein, Google Generatie, Generation Next, Digitale Generatie, screenagers, Game Generation, Milleniumgeneratie, Prestatiegeneratie en ga zo maar door). Maar volgens mij bekritiseert iedere generatie de volgende. Elke generatie verschilt van de vorige en stuit daarmee op weerstand, zo ook de huidige en komende generaties. Naarmate generaties langer bestaan en de tijd krijgen om zich te bewijzen, worden hun positieve kenmerken meer belicht en blijkt het keer op keer wel mee te vallen met de ´jeugd van tegenwoordig´.

En 35, dat is niet zomaar een leeftijd. Als ik in de spiegel kijk zie ik dat de eerste vouwen zich rondom mijn ogen beginnen te vormen, verf iedere zes weken mijn haar. En die broeken hé… die komen steeds kleiner uit de wasmachine.

Maar het echte voortschrijdende proces van ouderdom – met diepe geulen in de wangen, krakende botten, stramme spieren en hangende tieten ligt gelukkig nog mijlenver voor mij.

En iedere generatie en leeftijd kent zijn charme. (Blablabla). En hoewel mijn laatste dagen als vierendertiger zijn aangebroken, ik kijk uit naar een nieuw jaar vol passie en avontuur. Op naar een nieuw hoofdstuk met grootse plannen en de liefde!

Kerstmis

Kerstmis

De kerstgedachte. Is dit zoiets als harder (dan normaal) roepen om wereldvrede en geld doneren aan een goed doel? Allebei heel nobel, maar dit moeten we natuurlijk niet alleen met kerst doen.

Ik verzet me al jaren knetterhard tegen de kleffe ´liefdevolligheid´ en de opgedrongen traditie. Alleen het is makkelijker om je ergens tegen af te zetten als je alleen leeft, als je mening alleen een statement is, een stukje imago.

En ik vind dat mijn dochters wel recht hebben op een beetje plakkerige traditie. Dan hebben zij, als ze groot zijn tenminste ook iets om tegen af te zetten.
Dus in hun herinnering natuurlijk ook een kerstboom. Met kerstster die ze maakten in groep 1.

Maar eerlijk is eerlijk: ik ben selectief dwars. Ik heb namelijk wel ieder jaar een kerstboom.

Verder is de magie die ik als kind voelde bij Kerst gewoon verdwenen. Kerst betekent voor mij verplichtingen. Dat begint vaak al als ik nog op slippers loop. Dan begint de eerste al.
Over Kerst.

Maar de slippers zijn inmiddels opgeborgen en over een week of vier is het zover. Dus ik mag wel opschieten met die kerstgedachte.

De kerstdagen geven gewoon een bepaald sfeertje waar ik niet zo goed tegen kan. Een bepaalde spanning omdat je aan tafel zit in je goeie kleren die – laten we eerlijk zijn- afschuwelijk zitten aangezien je al volgevreten bent voordat de varkenshaas op je bord ligt.

De kerstgedachte. Is dat zoiets als de rij bij kassa 5 op 23 december?

Paus Johannes XXIII zegt: “De mensheid is één grote familie. Dit wordt bewezen door wat we met kerstmis voelen in ons hart”.
Niet mijn hart dus. Mijn hart voelt heel iets anders.

Ben trouwens benieuwd wat er met de kerstgedachte gebeurt als Paus Johannes XXIII die ´grote famlie´ op eerste kerstdag met zijn allen aan de gourmet zet.

Fijne XmaS XSam ;)

Komkommertijd

De dop gaat op de witte wijn en het rode wijn seizoen is wat mij betreft geopend. Iedereen druppelt langzaam de werkvloer weer binnen en de media plaatsen weer nieuwtjes waar we wel op zitten te wachten. Kortom: komkommertijd is voorbij.

Voor mij was de zomer alles behalve komkommerig. Ik kijk terug op mijn beste zomer ooit. Ik beleefde spetterende zomerse avonden die niet voorbij leken te gaan. De zon was warm en de vakantie voelde lang! Ging op vakantie (bootcamp) met vier kinderen, werd dronken op een Leidsch terras, ging naar Loveland, De Purbakkentocht, De Parade, het strand, en met vrienden op een (gewonnen!) reis naar Berlijn. Mijn meisjes werden vijf en acht, een barbecuefeestje hier, barbecuefeestje daar en ik heb mijn hardloopschoenen laten verteren.

Natuurlijk werkte het weer lekker mee. Ik vind mijn vriendinnen net zo leuk boven een bord dampende hutspot hoor, maar op een zonovergoten terras is het toch allemaal nét even wat aangenamer.

Maar: aan àlle mooie liedjes komt een eind. Ook aan deze geweldige zomer. Volgens de kalender verwelkomen we deze week de herfst. Een nieuwe fase waarin de natuur zich langzaam opmaakt om al het oude los te laten. Wat anderen misschien hebben op 1 januari heb ik zo aan het eind van de zomer. Ik wil het verleden de toekomst niet laten overschaduwen maar toch: gevoelsmatig start ik na de zomer met een propere lei. Zo één met goede moed en een open blik.

En dan komt ´t goed, met die herfst. Want wat elke zomer is gebleken, is dat het warm was, met de winter vergeleken.

Jarig

Jarig

Ik ben jarig. De hele dag. Dus geen gedoe vandaag, we vieren mijn feest.

Mijn verjaardag, een jaarlijks terugkerend moment om te vieren dat ik weer een jaartje heb mogen aanmodderen op deze planeet, het lijkt misschien een onschuldig feestje, maar dat is het natuurlijk niet.

Zoals ieder jaar hoort daar ook een blog bij. Want we vieren vandaag deze belangrijke gebeurtenis, waarbij de de Schepper, de Bron, Moeder Natuur of gewoon mijn ouders, mij het leven hebben geschonken.

Omdat ik zelf niet zo heel verjaardag-achtig ben, is het des te leuker dat Marc Zuckerberg ervoor heeft gezorgd dat je in ieder geval op Facebook ontzettend jarig bent.

Die lui bij Facebook hebben er namelijk voor gezorgd dat je ‘vrienden’ een melding krijgen op de homepage als je jarig bent.

Hierdoor kunnen alle mensen een alleraardigst berichtje plaatsen. Kost haast geen moeite maar komt daardoor niet minder attent over.

Op Twitter daarentegen moet je eerst zelf een Tweet plaatsen, dat je jarig bent. Nu is dat best te doen in 140 leestekens, maar zelf Tweeten “ik ben jarig”, is toch een beetje zelfverheerlijking. (Dan kun je beter een blog schrijven, dan valt het niet zo op).

Maar lieve vrienden:
Ik ben jarig. Dus App, Tweet, Like, Share, Post, Comment en Tweet;
Al dat persoonlijke geneuzel, dat hoeft natuurlijk niet.

Serendipity

Serendipity

In goede teksten ergeren mensen zich doorgaans aan spelfouten en soms aan overvloedig gebruik van Engelse woorden. Ik heb het gevoel dat er in de Engelse taal veel meer nuances zijn tussen verschillende woorden, terwijl de Nederlandse zo direct en simpel lijkt.

Er is altijd veel discussie over het gebruik van Engelse woorden in Nederlandse teksten. Wij Nederlanders zijn chauvinistisch in alles behalve in onze taal.

Ik vind het mooi en leuk om sommige Nederlandse woorden te vervangen voor Engelse. Maar niet te veel. Met Engels doorspekte teksten mogen heel prestigieus lijken, van wellevendheid getuigen ze niet. Ze zijn immers lang niet altijd voor iedereen even begrijpelijk en dat kan irritatie opwekken.

Tekst met oorbellen
Als schrijver moet je ervoor zorgen dat de boodschap overkomt en dat wil je het liefst op een mooie manier. De vorm van de tekst moet een nette aankleding zijn van de inhoud.
Je gaat immers ook niet naar buiten met je broek nog open, je zorgt dat je netjes bent aangekleed. En als je écht goed voor de dag wilt komen, doe je iets meer je best met een oorbel of ander accessoire. Zo zie ik het ook met tekst. En hoewel ik de Engelse taal niet eens goed beheers: bepaalde Engelse woorden geven mijn teksten soms nét even dat extraatje.

Let´s face it:
Bed&Breakfast klinkt mooier dan: Ontbijten&Pleiten.
What the fuck! dekt beter de lading dan: “Jeetje dat meen je niet!”

En hoe mooi is het als je op zoek bent naar iets en je vindt onverwacht iets wat nog vele malen beter is dan datgene wat je zocht?
Dat noemen de Engelsen Serendipity.

Serendipity, ik vind het zo mooi, ik kan het wel blijven schrijven.
Het is the tone of voice die ik in het Engels mooier vind.

Get it?