Echoboomer

Ik vier mijn coming of age: 35 word ik deze week.

In de periode voorafgaand aan mijn vijfendertigste verjaardag, zoals ieder jaar een blog. Want natuurlijk gaat mijn leven veranderen, net zoals mijn eenendertigste, tweeëndertigste en drieëndertigste verjaardag mijn leven hebben veranderd.

Linda de Mol vulde een heel boek met vrouwen die net als zij 50 jaar werden. Dat is voor ons 35-jarigen (nog) niet nodig, maar ik beloof jullie dat tegen de tijd dat ik 50 word, ik een boek uitgeef en dat mijn mede 50-jarigen ook hun verhaal mogen vertellen over hun taille (die we niet meer hebben) en dan schreeuwen we dat we nog altijd naar seks snakken (laten we ´t hopen).

Nooit geweten trouwens, maar ik ben een echoboomer. Als kind van een babyboomer ben ik van generatie Y. Ook wel de Pragmatische Generatie genoemd. Geboren in 1980 groeide ik op in het informatietijdperk.

Er is veel negativiteit over generatie Y (Grenzeloze Generatie, Generatie Einstein, Google Generatie, Generation Next, Digitale Generatie, screenagers, Game Generation, Milleniumgeneratie, Prestatiegeneratie en ga zo maar door). Maar volgens mij bekritiseert iedere generatie de volgende. Elke generatie verschilt van de vorige en stuit daarmee op weerstand, zo ook de huidige en komende generaties. Naarmate generaties langer bestaan en de tijd krijgen om zich te bewijzen, worden hun positieve kenmerken meer belicht en blijkt het keer op keer wel mee te vallen met de ´jeugd van tegenwoordig´.

En 35, dat is niet zomaar een leeftijd. Als ik in de spiegel kijk zie ik dat de eerste vouwen zich rondom mijn ogen beginnen te vormen, verf iedere zes weken mijn haar. En die broeken hé… die komen steeds kleiner uit de wasmachine.

Maar het echte voortschrijdende proces van ouderdom – met diepe geulen in de wangen, krakende botten, stramme spieren en hangende tieten ligt gelukkig nog mijlenver voor mij.

En iedere generatie en leeftijd kent zijn charme. (Blablabla). En hoewel mijn laatste dagen als vierendertiger zijn aangebroken, ik kijk uit naar een nieuw jaar vol passie en avontuur. Op naar een nieuw hoofdstuk met grootse plannen en de liefde!

Kerstmis

Kerstmis

De kerstgedachte. Is dit zoiets als harder (dan normaal) roepen om wereldvrede en geld doneren aan een goed doel? Allebei heel nobel, maar dit moeten we natuurlijk niet alleen met kerst doen.

Ik verzet me al jaren knetterhard tegen de kleffe ´liefdevolligheid´ en de opgedrongen traditie. Alleen het is makkelijker om je ergens tegen af te zetten als je alleen leeft, als je mening alleen een statement is, een stukje imago.

En ik vind dat mijn dochters wel recht hebben op een beetje plakkerige traditie. Dan hebben zij, als ze groot zijn tenminste ook iets om tegen af te zetten.
Dus in hun herinnering natuurlijk ook een kerstboom. Met kerstster die ze maakten in groep 1.

Maar eerlijk is eerlijk: ik ben selectief dwars. Ik heb namelijk wel ieder jaar een kerstboom.

Verder is de magie die ik als kind voelde bij Kerst gewoon verdwenen. Kerst betekent voor mij verplichtingen. Dat begint vaak al als ik nog op slippers loop. Dan begint de eerste al.
Over Kerst.

Maar de slippers zijn inmiddels opgeborgen en over een week of vier is het zover. Dus ik mag wel opschieten met die kerstgedachte.

De kerstdagen geven gewoon een bepaald sfeertje waar ik niet zo goed tegen kan. Een bepaalde spanning omdat je aan tafel zit in je goeie kleren die – laten we eerlijk zijn- afschuwelijk zitten aangezien je al volgevreten bent voordat de varkenshaas op je bord ligt.

De kerstgedachte. Is dat zoiets als de rij bij kassa 5 op 23 december?

Paus Johannes XXIII zegt: “De mensheid is één grote familie. Dit wordt bewezen door wat we met kerstmis voelen in ons hart”.
Niet mijn hart dus. Mijn hart voelt heel iets anders.

Ben trouwens benieuwd wat er met de kerstgedachte gebeurt als Paus Johannes XXIII die ´grote famlie´ op eerste kerstdag met zijn allen aan de gourmet zet.

Fijne XmaS XSam ;)

Komkommertijd

De dop gaat op de witte wijn en het rode wijn seizoen is wat mij betreft geopend. Iedereen druppelt langzaam de werkvloer weer binnen en de media plaatsen weer nieuwtjes waar we wel op zitten te wachten. Kortom: komkommertijd is voorbij.

Voor mij was de zomer alles behalve komkommerig. Ik kijk terug op mijn beste zomer ooit. Ik beleefde spetterende zomerse avonden die niet voorbij leken te gaan. De zon was warm en de vakantie voelde lang! Ging op vakantie (bootcamp) met vier kinderen, werd dronken op een Leidsch terras, ging naar Loveland, De Purbakkentocht, De Parade, het strand, en met vrienden op een (gewonnen!) reis naar Berlijn. Mijn meisjes werden vijf en acht, een barbecuefeestje hier, barbecuefeestje daar en ik heb mijn hardloopschoenen laten verteren.

Natuurlijk werkte het weer lekker mee. Ik vind mijn vriendinnen net zo leuk boven een bord dampende hutspot hoor, maar op een zonovergoten terras is het toch allemaal nét even wat aangenamer.

Maar: aan àlle mooie liedjes komt een eind. Ook aan deze geweldige zomer. Volgens de kalender verwelkomen we deze week de herfst. Een nieuwe fase waarin de natuur zich langzaam opmaakt om al het oude los te laten. Wat anderen misschien hebben op 1 januari heb ik zo aan het eind van de zomer. Ik wil het verleden de toekomst niet laten overschaduwen maar toch: gevoelsmatig start ik na de zomer met een propere lei. Zo één met goede moed en een open blik.

En dan komt ´t goed, met die herfst. Want wat elke zomer is gebleken, is dat het warm was, met de winter vergeleken.

Jarig

Jarig

Ik ben jarig. De hele dag. Dus geen gedoe vandaag, we vieren mijn feest.

Mijn verjaardag, een jaarlijks terugkerend moment om te vieren dat ik weer een jaartje heb mogen aanmodderen op deze planeet, het lijkt misschien een onschuldig feestje, maar dat is het natuurlijk niet.

Zoals ieder jaar hoort daar ook een blog bij. Want we vieren vandaag deze belangrijke gebeurtenis, waarbij de de Schepper, de Bron, Moeder Natuur of gewoon mijn ouders, mij het leven hebben geschonken.

Omdat ik zelf niet zo heel verjaardag-achtig ben, is het des te leuker dat Marc Zuckerberg ervoor heeft gezorgd dat je in ieder geval op Facebook ontzettend jarig bent.

Die lui bij Facebook hebben er namelijk voor gezorgd dat je ‘vrienden’ een melding krijgen op de homepage als je jarig bent.

Hierdoor kunnen alle mensen een alleraardigst berichtje plaatsen. Kost haast geen moeite maar komt daardoor niet minder attent over.

Op Twitter daarentegen moet je eerst zelf een Tweet plaatsen, dat je jarig bent. Nu is dat best te doen in 140 leestekens, maar zelf Tweeten “ik ben jarig”, is toch een beetje zelfverheerlijking. (Dan kun je beter een blog schrijven, dan valt het niet zo op).

Maar lieve vrienden:
Ik ben jarig. Dus App, Tweet, Like, Share, Post, Comment en Tweet;
Al dat persoonlijke geneuzel, dat hoeft natuurlijk niet.

Serendipity

Serendipity

In goede teksten ergeren mensen zich doorgaans aan spelfouten en soms aan overvloedig gebruik van Engelse woorden. Ik heb het gevoel dat er in de Engelse taal veel meer nuances zijn tussen verschillende woorden, terwijl de Nederlandse zo direct en simpel lijkt.

Er is altijd veel discussie over het gebruik van Engelse woorden in Nederlandse teksten. Wij Nederlanders zijn chauvinistisch in alles behalve in onze taal.

Ik vind het mooi en leuk om sommige Nederlandse woorden te vervangen voor Engelse. Maar niet te veel. Met Engels doorspekte teksten mogen heel prestigieus lijken, van wellevendheid getuigen ze niet. Ze zijn immers lang niet altijd voor iedereen even begrijpelijk en dat kan irritatie opwekken.

Tekst met oorbellen
Als schrijver moet je ervoor zorgen dat de boodschap overkomt en dat wil je het liefst op een mooie manier. De vorm van de tekst moet een nette aankleding zijn van de inhoud.
Je gaat immers ook niet naar buiten met je broek nog open, je zorgt dat je netjes bent aangekleed. En als je écht goed voor de dag wilt komen, doe je iets meer je best met een oorbel of ander accessoire. Zo zie ik het ook met tekst. En hoewel ik de Engelse taal niet eens goed beheers: bepaalde Engelse woorden geven mijn teksten soms nét even dat extraatje.

Let´s face it:
Bed&Breakfast klinkt mooier dan: Ontbijten&Pleiten.
What the fuck! dekt beter de lading dan: “Jeetje dat meen je niet!”

En hoe mooi is het als je op zoek bent naar iets en je vindt onverwacht iets wat nog vele malen beter is dan datgene wat je zocht?
Dat noemen de Engelsen Serendipity.

Serendipity, ik vind het zo mooi, ik kan het wel blijven schrijven.
Het is the tone of voice die ik in het Engels mooier vind.

Get it?

Wij houden van Oranje

Wij houden van Oranje

Wij Nederlanders, wij zijn een nuchter volk. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg; dat werk. Massahysterie is ons vreemd.

Wij zijn zo´n nuchter volkje: wij gaan écht niet met driekwart van de Nederlanders (11,2 miljoen) een troonswisseling van 5 miljoen euro volgen met oranje tompoezen op tafel.

Wij lopen niet massaal in oranje, wij hangen geen vlag uit op de verjaardagen van leden van het koningshuis. Wij kopen geen Kroningstaarten, Kroningsburgers, Koningssoesjes, Koningsbollen, Koningssoep, Oranje hagel, Oranje raketten, Kroningslimonade, Koningstulpen, Koningswafels, Oranje plaknagels, Oranje plakwimpers, Vorstelijk Voorgegaarde Gehaktballetjes of Maxima tuinkabouters. Nee, doe maar gewoon, dan doen we al gek genoeg.

Niets is minder waar natuurlijk. Het Oranje wij heeft namelijk een ongekende massaliteit. Dit ‘wij’ is ondanks de wat meer moderne inkleding, een oud, traditioneel gebeuren. Het komt voort uit de ervaring dat mensen met elkaar verbonden willen worden.

Maar dat chauvinisme van ons, staat volgens mij garant voor cultuurbehoud. En er is natuurlijk helemaal niks mis mee als je trots bent op je cultuur, je taal, je land en dat ook uit wilt dragen.
Luidruchtig? Wij? Welnee, we zijn levensgenieters! Losbandig? Noem het vooruitstrevend. En direct, wij?! Joviaal zul je bedoelen! En dan onze haute cuisine. Wat wij Nederlanders allemaal niet kunnen met een aardappel! Andijviestamppot, wortelstamppot, spinaziestamppot. Preistamppot, erwtenstamppot en slastamppot. Daar kunnen ze over heel de wereld nog wat van leren.

Wij hebben molens, grachten, fietsen, Vincent van Gogh, Wiet, het homohuwelijk en de euthanasiewet. Maar ook hebben wij de Toppers in concert, sjoelen. Koektrommels, frikadellen, klaverjassen, swaffelen is een woord en hoewel we gierig en ongastvrij zijn: wij Hollanders hebben potverdorie wel een stuk zee drooggelegd!

En nuchter of niet: Wij Nederlanders hebben gisteren bewezen niet zozeer verdeeld te zijn in monarchisten en republikeinen, maar vooral aanhangers van Oranje te zijn.

Jarig zijn in 2013

Jarig zijn in 2013, is ook digitaal jarig zijn. En hoewel ik een vage neiging tot het romantische     heb en graag omkijk naar wat mooi was, is het goed dat de tijdgeest op een dag als vandaag een vriend blijkt te zijn.

Jarig zijn in 2013 is anders. Natuurlijk zijn er de telefoontjes, kaarten en als belangrijkste de zorgvuldig gekleurde tekeningen van mijn meisjes. Bezoekjes van mijn pap, mam, zus en lieve vriend(inn)en!

Jarig zijn in 2013 betekent ook whatsapjes, smsjes en felicitaties in de mailbox. Misschien twee e-cards waarvan eentje met een taart en de ander met een dansende kater.

Jarig zijn in 2013 betekent plaatjes en berichten op Facebook, met welgemeende (neem ik aan) tweets op Twitter en (en die blijven het leukst) de ouderwets geschreven kaartjes in de brievenbus.

Volgende week ben ik dus jarig. Wel of niet vieren? Dat is ieder jaar weer een heikel punt.
Dat was vroeger, toen de zomers nog lang en heet waren en niemand op vakantie ging, wel anders. Wekenlang keek ik uit naar de dag waarop ik zou verjaren. Toen was ik nog goed in jarig zijn. Vandaag niet meer. De drukte, de verplichte nummers, en gebak, het kan me eigenlijk gestolen worden.

Maar het hoort er nou eenmaal ´n beetje bij. Dus ach, ik bak taart (want daar ben ik goed in), maak hapjes en soep. Ik koop wijn, bier, en iedereen is welkom. Onderwijl af en toe een steelse blik werpend op het virtuele feestje wat er voor me gebouwd wordt op Facebook.

Want, dat ik zoveel liefs krijg van iedereen, dat doet me goed. Vreselijk goed zelfs, en mijn hart verwelkomt het lied wat ze voor me zingen.

Vanaf woensdag ben ik 33 jaar! En dat vind ik een mooie leeftijd! Dus zing, dans, strooi confetti, doe gezellig leuk, gek, kus me en wens me iets moois.
En dan doen we donderdag weer gewoon.

De weegschaal

Ik weet het, er is honger in Somalië, onrust in het Midden-Oosten, het einde van het PGB en Koninginnedag wordt verplaatst. Allemaal erg, dat vind ik echt, maar het is nu eenmaal een feit dat ik vorige week maandag op de weegschaal stond…
Er waren tijden dat ik geen putten in mijn kont had, mijn buik niet uitgeblubberd was en toch had ik toen alles behalve vrede met mijn lijf.
Maar vandaag de dag is er ook onvrede. Gelukkig was daar het breekpunt, en ik ben vol enthousiasme op de kar van het afvallen gesprongen. Om de overvloed van december van mijn lijf te spoelen heb ik mezelf op een heus dieet getrakteerd!
Te beginnen met de meneer de Weegschaal. Ik vond trouwens dat hij ietwat overdreef maargoed it was time to face the truth.
Zodoende eet ik-een kleine uitglijer daar gelaten-al anderhalve week zonder koolhydraten. Ik bak eieren, eet salades, noten (ongezouten), vis, vlees en ik roerbak me gek. Heb vandaag wel 4,8 kilometer hardgelopen en ik hoefde niet aan het zuurstof.
Die vijf kilo gaat me zeker lukken, zonder koolhydraten en een handjevol supporters aan de zijlijn.
En als het einddoel van deze vijf kilo (misschien trek ik ´m wel door naar zes) bereikt is, zal ik de rest van mijn leven nog slechts één keer per dag koolhydraten eten, wijn drink ik dan alleen nog bij gelegenheden en ik zeg je; dan ben ik dik tevreden!

My blast from the past

Welnu. Ik hou van oude rotzooi. Ik ga zeer regelmatig even langs de kringloop om allerhande rommel op de kop te tikken. Zo ook vandaag.
Een typmachine.
In deze tijd van laptops, notebooks, iPads en andere hippe toestanden had ik even zin in nostalgie. Het geluid van de toetsen die de letters op het papier drukken vind ik schitterend. Alsof je écht aan het schrijven bent.

Na drie blaadjes realiseerde ik me alweer de voordelen van die hippe toestanden. Ik heb namelijk tijdens het typen van dit stukje al zo vaak op backspace gedrukt en zinnen verplaatst, dat had me zeker tien blaadjes gekost.

Maar een typmachine heeft charme. Na de opkomst van de computers, toen elke gerespecteerde schrijver nog een schrijfmachine gebruikte was het not done om een tekstverwerker te gebruiken voor het schrijven van literatuur. Harry Mulisch scheen dat tot het laatste toe te hebben volgehouden.

Ik heb op de middelbare school mijn typdiploma gehaald, op een typmachine. Na een half jaar kregen we het examen. Mevrouw van Velzen plakte met plakband witte A4´tjes over onze handen zodat we niet konden spieken en ik slaagde met vlag en wimpel. En nu heb ik mijn eigen exemplaar. Het is zo´n typmachine waarbij ik me bijna een razende reporter voel, zin krijg om te roken en wil stoppen met douchen.

Zo’n typemachine waar de moderne klassiekers op getikt werden. Van die echte schrijvers, die ongedouched, rokend, kromgebogen en met bezweet voorhoofd over hun typemachine gebogen zaten en waar de mooiste verhalen op ontstonden.

Mijn typmachine: een blast from the past. Een manier om me verbonden te voelen met die grote schrijvers van weleer. Met mijn typmachine ga ik helemaal op in mijn verhaal en ik hoor alleen nog maar het mooie ritmische getik.

Totdat het schermpje van mijn iPhone oplicht, met een Whatsappje; “Sam! Check je Facebook!”

Pyjamablog

Uit onderzoek blijkt: 91% van de Nederlandse vrouwen slaapt liever in een warme pyjama dan in sexy lingerie (9%). Het doel van dit onderzoek was om te achterhalen of mannen hier hetzelfde over denken als vrouwen. Dit blijkt niet zo te zijn. Mannen hechten er niet zoveel waarde aan of vrouwen in een mooie, warme pyjama (49%) of in sexy lingerie (51%) slapen.

Uit Brits onderzoek blijkt zelfs dat mannen een pyjama juist meer sexy vinden dan kanten lingerie.

Hallo! Ik ben geen pyjama-vrouw en ik was daar trots op. Pyjama´s zijn voor kinderen tot 12 jaar. Daarna gaat de pyjama naar Polen en dan praten we weer verder. Ik slaap in mijn string, en als het van degene die naast me ligt mag, een hemdje.
Niet overdreven sexy of geil maar als je pyjama´s gewend bent is dat nog altijd reuze sexy.

Pyjama´s. Ze zouden verboden moeten worden. Komop collega-vrouw, wij willen ons toch bevallig vrouwelijk en sexy voelen? En een pyjama is nou niet echt dat wat je noemt een turn on.

En nu naar bed. Want joh, ik lig er natuurlijk niet wakker van