Ongesteld

Ik ben dik. Ik ben vies. Ik heb puisten. Ik ben lelijk. Ik heb honger. Ik ben zo moe. Ik heb zo´n trek in chocola. Ik voel me zo rot. Ik heb buikpijn. Het leven is niet leuk. Het leven is gewoon KUT!

Goed, ongesteldheid dus.
De maandelijkse perikelen. Gezonde doorbloeding met enig leed.

Wij vrouwen, wij hebben het ook eigenlijk maar zwaar. We moeten roddelen, we moeten zeiken en dan worden we ook nog eens ongesteld.
Terwijl de vrouwen vroeger (en vroeger is in dit geval vóór de 19e eeuw) niet eens ondergoed droegen en het bloedverlies niet stelpten. Yak! Die vrouwen gingen vast nooit naar de kroeg.
Wat wel een ontzettend fijn en leuk grapje van moeder natuur is, is dat er zoiets bestaat als synchroon menstruatie. Wel zo handig. Dan zijn we lekker met zijn allen ongesteld en kunnen we de rest van de maand gewoon lekker ons slanke gelukkige zelf zijn.

Wij vrouwen menstrueren soms, vaak, regelmatig tegelijk met de goede vriendinnen. (Of zelfs collega’s in mijn geval!)
Is een biologisch feitje. Het heeft te maken met de levensritmes van vrouwen. Die gaan zich op elkaar instellen. Het schijnt zelfs een evolutionair voordeel om in dezelfde fase te zitten als de mensen waarmee je samenleeft. Het komt door de invloed van feromonen, die je niet ruikt, maar wel je gedrag beinvloeden.

Ik las ook dit:

“In 1971 ontdekte men dat vrouwen gevoelig waren voor de stof feromonen, alleen was niet duidelijk of dit nu echt als feromoon gezien kon worden of niet. Uit andere onderzoeken bleek dat als vrouwen werden blootgesteld aan de geurloze bestanddelen uit vrouwelijk okselzweet, dit hun menstruatiecyclus beïnvloedde. Afhankelijk van het moment in de cyclus, werd deze vertraagd dan wel versneld door de verschillende processen waarbij follikels betrokken waren extra te versnellen of juist enorm te vertragen. Hierdoor werd automatisch het tijdstip van de menstruatie naar voren dan wel naar achteren verschoven. Op den duur zal de menstruatie van vrouwen die intensief met elkaar samenleven, vrijwel tegelijkertijd gaan verlopen. De nadruk moet gelegd worden bij de woorden “op den duur” omdat het hier een effect op de langere termijn betreft: kortdurende blootstelling aan de stoffen uit het okselzweet van elkaar heeft invloed op de cyclus.”

Ok. Dus mijn cyclus hangt af van mijn reukzin. Van okselzweet. Ghátver!
Dat is trouwens opmerkelijk. Want mijn weltwitterendemaarnietruikende vriendin haar cyclus begint aardig synchroon aan mij te lopen. Maar hoewel ze wel twittert, ze ruikt dus niet.

Nog steeds geen heldere verklaring voor synchroon menstruatie.
Feit is: Iedere maand feest.
Nouja feest. Ik vind het niet echt een feest.
Doch. Als ik ´t niet word is het ook geen feest. Conclusie: het is nooit feest.
Zie je! Het leven is KUT!

Kutblog

Uit onderzoek blijkt dat vrouwen die netjes gesnoeid door het leven gaan een beter seksleven hebben. De Franse Elle heeft er zelfs een speciale term voor bedacht: ‘foufounista’. Een foufounista zou zijn: een vrouw die haar lichaamsbeharing goed in toom houdt en die met name voor de ‘schaamstreek’ voor totale ontharing kiest.

Een netjes geschoren kut dus.

Fair enough. Maar het blijft een heel gedoe, dat glad houden van je poes. Of niet dames?
We hebben allemaal wel eens gegoogled voor de ultieme tip, toch? (TOCH?!!)

Die bikinilijn ontharen brengt interessante vraagstukken met zich mee; Harsen of epileren? Wegwerpmesjes of een degelijk mannenscheermes met vervangend opzetstuk? Kaal of een streepje? Iedere dag of alleen met feesten en partijen?

Ik vind het in ieder geval een big isshue. Dat ontharen. Ik weet niet hoe dat met jullie zit maar niemand hoor je over bultjes, ingegroeide haren en het allerkutste: het steeds sneller terugkeren van de haren! Wat blijkt is dat 82% van de vrouwen de bikinilijn netjes bijhoudt. En de trend is: steeds kaler! Fúúck! (Ik bedoel kúút!) 29% van de vrouwen kiest voor een Brazilian (een smal streepje in het midden) en 10% gaat voor coupe Hollywood (alles weggeschoren).

Dan is er natuurlijk nog zo iets gruwelijks als Brazilian waxing. Oftwel; het verwijderen van schaamhaar tussen je benen, je bikinilijn, schaamlippen, je bilnaad en anus met een speciale was.

Geen haar op mijn doos die daar aan denkt.

Zus

Vroeger vond ik haar stom. Echt heel stom. Ze deed stomme dingen en wilde niet met me spelen. Ze had mooi lang haar en ik had stekels. (bedankt mam!) Haar kamer was groot en de mijne klein. Ze had stoere dingen en ik wilde ook stoere dingen. Ze had make-up en parfum: LouLou van Cacharel.
Ik wilde ook LouLou van Cacharel.
Ik wilde ook een roze bodywarmer met zo´n legergroene streep.
Die kreeg ik ook, uiteindelijk.
Omdat zij hem zelf niet meer droeg.

Toen ik 16 was reed zij al auto. Opeens vond ik haar niet meer stom, maar réte-stoer.

We hebben dezelfde contouren. Onze monden zijn bijna identiek. Allebei dezelfde groene ogen. Allebei klein. (zij kleiner!) Als we afvallen vallen we op dezelfde plaats af. (tieten!) Als we aankomen komen we op dezelfde plaats aan. (buik!)
We moeten lachen om dezelfde dingen. (geen commentaar!) We hebben dezelfde interesses (smartphone, twitter en wijn!).
We houden van eten (veel eten!) we zijn allebei ondernemend. (druk!)

Alle ruzies zijn uitgesproken. Geen onvertogen woord meer over haar dagboek (dat ik stiekem las) mijn eerste auto (die ik zelf betaalde) de kaasschaaf (die zij naar mijn hoofd gooide) en haar vriendje (die nu mijn zwager is).
En hoewel dit blog allesbehalve informatief is mag ´ie toch gepost worden.
Als eerbetoon aan mijn zus!

Jarig in 2011

Ik ben van 1980. Het jaar dat koningin Juliana afstand van de troon deed, het jaar dat teletekst uitgevonden werd, Joop Zoetemelk de Tour de France won. Het jaar van ABBA met ‘The winner takes it al’. Het jaar dat de gele postits werden uitgevonden.
En dat allemaal 31 jaar geleden.

Maar het heeft iets saais. Dat 31. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet zo iemand die het erg vind om ouder te worden. Ik kan ook helemaal niks met mensen die opmerkingen maken als: “Het is de leeftijd hé?!”, “Ouderom komt met gebreken”, “Ik ben ook de jongste niet meer” en “Op mijn leeftijd …”.
(Daarnaast ken ik mensen van 50 die vitaler en jonger zijn dan de gemiddelde bierdrinkende, cokesnuivende, onveilige-sex-hebbende 18 jarige.
Goed, dat terzijde).

Maar 31! Kom op zeg! Wat ís dat voor nietszeggende leeftijd! En kom nou niet aan met “Je bent zo oud als je je voelt” want dat is natuurlijk absolute bullshit. “Overal is een leeftijd voor” kan ik me dan beter in vinden.

Eenentwintig: je zit je op je top. Geweldige leeftijd. Men feliciteert je uitbundiger dan ooit. Want o o o wat een fijne leeftijd.
Vijfentwintig: men vergeeft je je onacceptabele, puberale gedrag nog. Als je een keer dronken uit de kroeg rolt vindt niemand dat echt hueel gek.
Zevenentwintig. Je valt nog onder het mom van: “Ja… Je bent nog jong hé?” Maar dan: achtentwintig, een breekpuntje. Je moet opeens gaan nadenken.
En vanaf je achtentwintigste ben je dan twee jaar lang onderweg om dertig te worden. Twee jaar lang de tijd om volwassen te worden, of enigszins volwassen verstand te ontwikkelen. En ai, daar is ´ie dan: ik mis dat stukje volwassen verstand dus. Typisch gevalletje -oorzaak-gevolg-situatie-ik denk nooit na voordat ik stomme dingen zeg.

Zucht, ja ik weet het: het had zo vaak minder gecompliceerd kunnen aflopen. Maarja! Who fucking cares?
Dus ik geef het op. En nee mensjes, hou op over een quarterlifetimecrisis, da´s ander verhaal.
Ander blog.

Vandaag word ik 31. How boring is that?!
Nogmaals: ik vind het niet erg om ouder te worden maar je moet het toch met me eens zijn dat 31 wel een beetje peper en zout leeftijd is. Je hoort in principe nergens meer bij.

Ik ben een echte dertiger die zich twintig voelt en een veertigere wil zijn.
Hieperdepiep! (zei iemand die op de jaren vooruitliep)
Hoera.

Lente

Mensen die mij kennen weten dat ik een écht zomermens ben. De hele winter zeik ik over het weer. Ik heb het koud, ik word niet warm, ik heb het koud, ik functioneer niet, ik heb het koud, ik ben nukkig en ik heb het koud.
In februari is het op zijn top. Dan ben ik er goed klaar mee.
Het is vooral de lente. Echt, maak me GEK! En dan heb ik het nog niet eens over die overweldigende hartverwarmende, lentezon, nee juist die eerste middagjes dat je, als je heel veel geluk hebt, op een driehoekje in je achtertuin een streepje zon zonder wind kunt opvangen.

Dat geeft mij toch wel het ultieme lentegevoel. Dat ‘het komt, het KOMT!! gevoel’.
En als ‘ie er eenmaal is, de lente, dan volop genieten van de bloemen die gaan bloeien, de parken die tot leven komen, de kinderen die weer gaan steppen en als je me helemaal gek wilt krijgen: wijn op het terras! (wijn op het terras, ik val in herhaling, maar dit is mijn blog dus ik gooi hem er nog een keer in: MAAK ME GÉK!!!!!!)
Vogeltjes (en bouwvakkers) gaan fluiten, ik lust opeens geen lamsvlees meer en het gras lijkt groener, zelfs in je eigen tuin.
Je moet wel echt een ijskonijn van beton zijn wil je het ‘Het Is Lentegevoel’ niet kennen.
Mijn energievoorraad verdrievoudigt gewoon in de lente.

Voorjaarsmoeheid? AsJeBelieft zeg! De de hoeveelheid serotonine en dopamine in mijn bloed stijgt binnen een mum van tijd tot een kookpunt. Als het lente is krijg ik zin in dingen waar ik geen zin in heb.

En bij het idee dat het er aankomt krijg ik kriebels in mijn buik. Een brok in mijn keel. Tranen in mijn ogen. Ik neem weer afscheid van mijn aardappelstamper, de dop gaat op de rode wijn want: rosé. De winterblues maakt plaats voor dingen die écht belangrijk zijn.

Want in de lente is in principe niks belangrijk.

Afzeiken

Androidgebruikers zeiken massaal op iPhonegebruikers, “Echt, niks zo orgastisch als het vingeren van een iPhone”. Iphonegebruikers zeiken op de Blackberrygebruikers, Nikonaanhangers zeiken op mensen die een Canon kopen. Microsoftfans trekken hun wenkbrauwen omhoog en gaan bijna over hun nek als ze producten van Apple zien.

Allemaal één grote afzeikcultuur. Mensen! Asjeblieft! Er bestaat toch geen inhoud zonder vorm?! Ik vind het potsierlijk en negatief vertoon.

Mensen die websites bouwen met een contentmanagmentsysteem als WordPress vinden Joomla waardeloos, Bodycombat-instructors zeiken op de manier hoe ClubBattle-instructors hun bewegingen doen “Zij stoten niet, zij scheppen”.

Echt, who gives a fuck! Wat maakt het uit of iemand surft via Safari, Chrome of Explorer. Of zijn muziek binnenhaalt via iTunes. Waarom zou je er wakker van liggen als iemand zijn workout op een andere manier doet? Blijf bij je ambacht maar zeik niet op die van elkaar!

Blijf vooral bij je eigen ‘ding’! Want jouw ding is goed. Wees gelukkig met je Apple, blijf Microsoftfan, maak mooie websites in WordPress, geniet van je Bodycombat-lessen en doe dat met passie! Want dat maakt gelukkig. Denk na over je superioriteitsgevoel wanneer je zeikt op de ander. Wat zegt dat over jouw ambacht? Of heb je eigenlijk niets om je superieur over te voelen?