Michelle heeft een vuurtje gestookt. Ze vertelt over haar relaties: “Het was districtief”, (destructief Michelle). Ze kon zichzelf niet meer in de spiegel aankijken.
Het was zegmaar “een dingetje”.
Haar mannen zijn heus ook allemaal weleens gekwetst en Ruud (duidelijk de romanticus van ’t stel) zoekt geen vrouw maar een teamlid.
(en ja, dat zei hij echt😂)

Er heerst een gespannen sfeer op de vleesfokkerij. Marnix is onrustig, zijn gevoel van binnen is nog een drempel.
Willemijn ziet zichzelf wel met haar burnout op de boerderij zitten. Marnix ziet dat niet en stelt:
“Als je gelukkig wilt worden moet je het met jezelf zijn”
“Dat ben ik”
“Die indruk krijg ik niet”
“Die indruk krijg ik de laatste tijd wel”

Jaap is in zijn nopjes. Er is eindelijk leven in huis en hij kan zijn geluk niet op. Hij geniet zelfs van het tandenpoetsen. Normaal wast hij ’s morgens alleen zijn gezicht, nu is het gewoon gezellig!
De dames in Miss Etam-rokken dartelen gezellig om hem heen en hij schuift niks onder stoelen of banken want de dames worden ingewijd in het snijden der bloemen! Nee hoor mensen, met Jaap komt het wel goed!

Steffie heeft het gezellig gemaakt. Met een biertje en blokjes kaas met currysaus. Als ze ’s morgens wakker worden ligt Harold nog te slapen en Steffie quote:
“Die moet ze eige helemaal oplaaie om weer de leukste thuis te zijn vandaag.”
Als Harold smiddags eens een keer uit zijn bed komt zegt hij “oeps!”, maar Steffie vindt dat wel mooi: “Hij laat zich geen wind in de broek jagen”, en ze wil nog graag zijn trekker even testen. Op de trekker laat Harold Steffie zijn knop naar rechts trekken en hij vertelt: “Als je mijn oren ziet klapperen en mijn wangen rood worden, hou er dan maar rekening mee dat er geflirt wordt.”
Nou, Harold is een winnaar!

Ik zie het somber in voor Wim. De dames vinden hem wat matjes.
Ik noem dat sociaal onhandig.
Hij vertelt aan Yvon dat hij het nu nog steeds veel te vroeg vindt om tot actie over te gaan. (maar Wim, ze willen dat je ze in hun zij prikt!) Tijdens het volgende gesprek heb ik bijna mijn afstandsbediening opgegeten:
“Dat is toch raar? Dan is het zoiets van jij kan het zijn, jij kan het zijn, jij kan het zijn.”
(Ik vind vooral dit gesprek raar)
Over het keuzemoment vertelt hij rake woorden: “Het is simpel, ik moet er zo gewoon eentje eruit halen.”
Na het keuzemoment blijkt hij opeens heel daadkrachtig, nadat Marlies weg is trekt hij niet vier, maar drie biertjes open en zegt: “Biertje, proost en weer door”.
En zo is het Wim!