De kerstgedachte. Is dit zoiets als harder (dan normaal) roepen om wereldvrede en geld doneren aan een goed doel? Allebei heel nobel, maar dit moeten we natuurlijk niet alleen met kerst doen.

Ik verzet me al jaren knetterhard tegen de kleffe ´liefdevolligheid´ en de opgedrongen traditie. Alleen het is makkelijker om je ergens tegen af te zetten als je alleen leeft, als je mening alleen een statement is, een stukje imago.

En ik vind dat mijn dochters wel recht hebben op een beetje plakkerige traditie. Dan hebben zij, als ze groot zijn tenminste ook iets om tegen af te zetten.
Dus in hun herinnering natuurlijk ook een kerstboom. Met kerstster die ze maakten in groep 1.

Maar eerlijk is eerlijk: ik ben selectief dwars. Ik heb namelijk wel ieder jaar een kerstboom.

Verder is de magie die ik als kind voelde bij Kerst gewoon verdwenen. Kerst betekent voor mij verplichtingen. Dat begint vaak al als ik nog op slippers loop. Dan begint de eerste al.
Over Kerst.

Maar de slippers zijn inmiddels opgeborgen en over een week of vier is het zover. Dus ik mag wel opschieten met die kerstgedachte.

De kerstdagen geven gewoon een bepaald sfeertje waar ik niet zo goed tegen kan. Een bepaalde spanning omdat je aan tafel zit in je goeie kleren die – laten we eerlijk zijn- afschuwelijk zitten aangezien je al volgevreten bent voordat de varkenshaas op je bord ligt.

De kerstgedachte. Is dat zoiets als de rij bij kassa 5 op 23 december?

Paus Johannes XXIII zegt: “De mensheid is één grote familie. Dit wordt bewezen door wat we met kerstmis voelen in ons hart”.
Niet mijn hart dus. Mijn hart voelt heel iets anders.

Ben trouwens benieuwd wat er met de kerstgedachte gebeurt als Paus Johannes XXIII die ´grote famlie´ op eerste kerstdag met zijn allen aan de gourmet zet.

Fijne XmaS XSam ;)