In goede teksten ergeren mensen zich doorgaans aan spelfouten en soms aan overvloedig gebruik van Engelse woorden. Ik heb het gevoel dat er in de Engelse taal veel meer nuances zijn tussen verschillende woorden, terwijl de Nederlandse zo direct en simpel lijkt.

Er is altijd veel discussie over het gebruik van Engelse woorden in Nederlandse teksten. Wij Nederlanders zijn chauvinistisch in alles behalve in onze taal.

Ik vind het mooi en leuk om sommige Nederlandse woorden te vervangen voor Engelse. Maar niet te veel. Met Engels doorspekte teksten mogen heel prestigieus lijken, van wellevendheid getuigen ze niet. Ze zijn immers lang niet altijd voor iedereen even begrijpelijk en dat kan irritatie opwekken.

Tekst met oorbellen
Als schrijver moet je ervoor zorgen dat de boodschap overkomt en dat wil je het liefst op een mooie manier. De vorm van de tekst moet een nette aankleding zijn van de inhoud.
Je gaat immers ook niet naar buiten met je broek nog open, je zorgt dat je netjes bent aangekleed. En als je écht goed voor de dag wilt komen, doe je iets meer je best met een oorbel of ander accessoire. Zo zie ik het ook met tekst. En hoewel ik de Engelse taal niet eens goed beheers: bepaalde Engelse woorden geven mijn teksten soms nét even dat extraatje.

Let´s face it:
Bed&Breakfast klinkt mooier dan: Ontbijten&Pleiten.
What the fuck! dekt beter de lading dan: “Jeetje dat meen je niet!”

En hoe mooi is het als je op zoek bent naar iets en je vindt onverwacht iets wat nog vele malen beter is dan datgene wat je zocht?
Dat noemen de Engelsen Serendipity.

Serendipity, ik vind het zo mooi, ik kan het wel blijven schrijven.
Het is the tone of voice die ik in het Engels mooier vind.

Get it?