Jarig zijn in 2013, is ook digitaal jarig zijn. En hoewel ik een vage neiging tot het romantische     heb en graag omkijk naar wat mooi was, is het goed dat de tijdgeest op een dag als vandaag een vriend blijkt te zijn.

Jarig zijn in 2013 is anders. Natuurlijk zijn er de telefoontjes, kaarten en als belangrijkste de zorgvuldig gekleurde tekeningen van mijn meisjes. Bezoekjes van mijn pap, mam, zus en lieve vriend(inn)en!

Jarig zijn in 2013 betekent ook whatsapjes, smsjes en felicitaties in de mailbox. Misschien twee e-cards waarvan eentje met een taart en de ander met een dansende kater.

Jarig zijn in 2013 betekent plaatjes en berichten op Facebook, met welgemeende (neem ik aan) tweets op Twitter en (en die blijven het leukst) de ouderwets geschreven kaartjes in de brievenbus.

Volgende week ben ik dus jarig. Wel of niet vieren? Dat is ieder jaar weer een heikel punt.
Dat was vroeger, toen de zomers nog lang en heet waren en niemand op vakantie ging, wel anders. Wekenlang keek ik uit naar de dag waarop ik zou verjaren. Toen was ik nog goed in jarig zijn. Vandaag niet meer. De drukte, de verplichte nummers, en gebak, het kan me eigenlijk gestolen worden.

Maar het hoort er nou eenmaal ´n beetje bij. Dus ach, ik bak taart (want daar ben ik goed in), maak hapjes en soep. Ik koop wijn, bier, en iedereen is welkom. Onderwijl af en toe een steelse blik werpend op het virtuele feestje wat er voor me gebouwd wordt op Facebook.

Want, dat ik zoveel liefs krijg van iedereen, dat doet me goed. Vreselijk goed zelfs, en mijn hart verwelkomt het lied wat ze voor me zingen.

Vanaf woensdag ben ik 33 jaar! En dat vind ik een mooie leeftijd! Dus zing, dans, strooi confetti, doe gezellig leuk, gek, kus me en wens me iets moois.
En dan doen we donderdag weer gewoon.