Journaliste en programmamaakster Djoeke Veeninga heeft een nieuwe term geïntroduceerd: het nahuwelijk. Ze ging hiervoor op zoek naar het nahuwelijk als sociaal ideaal.

Klinkt ontzettend 2012 maar dat komt misschien wel omdat ik niet jaarlijks scheid.(schijt!)
Goed nahuwelijken’, het komt ontzetend hip op mij over, dat wel. Vraag ik me meteen af waarom je niemand hoort over voorhuwelijken. Dan leg je al vast wanneer je gaat trouwen en scheiden?? Of noemen ze dat verkering?

En waar dat nahuwelijken goed voor is? De enige reden lijkt me: voor de kinderen. Anders is het simpel: scheiden- CD voor jou, CD voor mij- en dikke doei!

Wat ik het meest mis na mijn scheiding? Mijn kinderen! Ze iedere dag naar bed brengen! En ik zie voor 50% van de week tergend lege kamertjes. Maar ook (of misschien nog wel meer) die kleine, dagelijkse gesprekken waaruit ik opmaak wat er voor mijn meisjes speelt. En hoewel ik 100% mama bén, de momenten waarop ik mama kan zijn, zijn er opeens niet meer altijd wanneer ik het wil.

Toen ik de pil door de WC spoelde om aan een gezin te beginnen, zag ik dat natuurlijk ietwat anders voor me dan het nu is. Het kwam het niet in me op dat ik ooit helemaal alleen wakker zou worden op de ochtend dat één van mijn meisjes jarig is. Omdat het niet mijn ochtend was. Of dat mijn kinderen op vakantie zouden gaan zonder mij!

En het went niet. De dagen dat ze niet bij mij zijn, kan ik doen wat ik wil. Op de dagen dat ze wél bij mij zijn, kijk ik verstrengeld met de meisjes naar iCarly. Ik kus ze tot ze er gék van worden. En ik geniet voor 300% van ze. En voor de meiden is het al gewoon. Die maken gewoon ruzie en zeuren om wel of geen SpongeBob (met z´n irritante SquarePants) of ze nu bij me zijn of niet. En dat is maar goed ook.

De pijn komt op onverwachte momenten en overvalt me soms nog steeds. Als er dingen spelen, die ik niet weet. Bij de tweede voortand die uit de mond gaat. (en dat dat tandje niet in hetzelfde tandendoosje zit als het eerste).

Gelukkig zijn er ook de: “wij-hebben-lekker-twee-huizen-uitspraken”. Twee verjaardagen, twee keer op vakantie. Dat helpt soms, een beetje.

Maar wat gaan ze zeggen als ze 30 zijn en zelf moeder worden? Vinden ze dan dat ik het goed gedaan heb. Of juist helemaal niet? Gelukkig duurt dat nog even en kan ik nu nog volop aan de bak met de logistiek. Want wáarom liggen die barbies hier nu op de grond?!±&%$#