Ik ben van 1980. Het jaar dat koningin Juliana afstand van de troon deed, het jaar dat teletekst uitgevonden werd, Joop Zoetemelk de Tour de France won. Het jaar van ABBA met ‘The winner takes it al’. Het jaar dat de gele postits werden uitgevonden.
En dat allemaal 31 jaar geleden.

Maar het heeft iets saais. Dat 31. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet zo iemand die het erg vind om ouder te worden. Ik kan ook helemaal niks met mensen die opmerkingen maken als: “Het is de leeftijd hé?!”, “Ouderom komt met gebreken”, “Ik ben ook de jongste niet meer” en “Op mijn leeftijd …”.
(Daarnaast ken ik mensen van 50 die vitaler en jonger zijn dan de gemiddelde bierdrinkende, cokesnuivende, onveilige-sex-hebbende 18 jarige.
Goed, dat terzijde).

Maar 31! Kom op zeg! Wat ís dat voor nietszeggende leeftijd! En kom nou niet aan met “Je bent zo oud als je je voelt” want dat is natuurlijk absolute bullshit. “Overal is een leeftijd voor” kan ik me dan beter in vinden.

Eenentwintig: je zit je op je top. Geweldige leeftijd. Men feliciteert je uitbundiger dan ooit. Want o o o wat een fijne leeftijd.
Vijfentwintig: men vergeeft je je onacceptabele, puberale gedrag nog. Als je een keer dronken uit de kroeg rolt vindt niemand dat echt hueel gek.
Zevenentwintig. Je valt nog onder het mom van: “Ja… Je bent nog jong hé?” Maar dan: achtentwintig, een breekpuntje. Je moet opeens gaan nadenken.
En vanaf je achtentwintigste ben je dan twee jaar lang onderweg om dertig te worden. Twee jaar lang de tijd om volwassen te worden, of enigszins volwassen verstand te ontwikkelen. En ai, daar is ´ie dan: ik mis dat stukje volwassen verstand dus. Typisch gevalletje -oorzaak-gevolg-situatie-ik denk nooit na voordat ik stomme dingen zeg.

Zucht, ja ik weet het: het had zo vaak minder gecompliceerd kunnen aflopen. Maarja! Who fucking cares?
Dus ik geef het op. En nee mensjes, hou op over een quarterlifetimecrisis, da´s ander verhaal.
Ander blog.

Vandaag word ik 31. How boring is that?!
Nogmaals: ik vind het niet erg om ouder te worden maar je moet het toch met me eens zijn dat 31 wel een beetje peper en zout leeftijd is. Je hoort in principe nergens meer bij.

Ik ben een echte dertiger die zich twintig voelt en een veertigere wil zijn.
Hieperdepiep! (zei iemand die op de jaren vooruitliep)
Hoera.